Το mod το βρήκα στη σελίδα blog.re-64.com, μαζί με άλλα εξίσου ωραία και πρωτότυπα.

Υπάρχουν κάποια παιχνίδια που δημιουργούν μεγάλη αίσθηση σε όποιον τα δει ή τα παίξει. Την εποχή μάλιστα των χαριτωμένων arcades, η Taito το πέτυχε (και) με το platform παιχνίδι Liquid Kids, στα πρότυπα του Bubble Bobble και του New Zealand Story.

Είστε ο Hipopo, ένας χαριτωμένος πλατύποδας που πρέπει να σώσει την κοπέλα του και κάποιους φίλους του στην πορεία. Το όπλο του Hipopo ενάντια στους χαριτωμένους κακούς είναι το νερό. Πατώντας το κουμπί, φτιάχνετε μια μπάλα με νερό, που μεγαλώνει ανάλογα με τον χρόνο που κρατάτε πατημένο το κουμπί. Η ισχύς της μπάλας προφανώς εξαρτάται άμεσα από το μέγεθός της. Μπορείτε να ρίχνετε πολλές μικρές μπάλες με μεγάλη συχνότητα, ή μεγάλες και ισχυρές με μικρότερη συχνότητα. Η μπάλες νερού μπορούν να πετύχουν απευθείας τον εχθρό, ή να προκαλέσουν ένα ρυάκι που θα τον παρασύρει, ακριβώς όπως το νερό στο Bubble Bobble. Όταν κάποιος εχθρός βραχεί, μπορείτε να τον αποτελειώσετε ακουμπώντας τον - αλλιώς μπορεί να στεγνώσει μετά από λίγη ώρα.

Οι εχθροί είναι διάφοροι, επιτίθενται ένας-ένας ή κατά ομάδες, ενώ υπάρχουν κινούμενες πλατφόρμες, καρφιά, νερόμυλους, φρεάτια και έδαφος που καταρρέει αν πατήσετε επάνω του. Οι πίστες είναι κάπως μεγάλες, όπως και η δυσκολία, ιδίως στις πίστες που παίζετε για πρώτη φορά.

Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στα arcades και στο PC Engine. Αρκετά αργότερα κυκλοφόρησε για το Saturn, ενώ συμπεριλήφθηκε στη συλλογή Taito Legends 2 για PC, Playstation 2 και Xbox. Η ακυκλοφόρητη έκδοση της Amiga κυκλοφόρησε στο internet ως image.

Η αύρα της Amiga σε συνδυασμό με την επιτυχία του R-Type και με πολλαπλάσια δυσκολία, έχει ως αποτέλεσμα το Disposable Hero, ένα από τα απωθημένα μου από την εποχή της Amiga. Μικρός είχα demo του παιχνιδιού από ένα τεύχος του Amiga Format και δεν είμαι σίγουρος αν είχα καταφέρει να το τερματίσω.

Βρισκόμαστε στο έτος 2879 (στο παιχνίδι). Οι κακοί εξωγήινοι επιτίθενται στο Στρατηγείο του Συμβουλίου του Ελεύθερου Κόσμου κι εσείς, ως ο αρχηγός της Ομάδας Δράσης DHero, πρέπει να σώσετε τον κόσμο.

Έχοντας θεωρητικά τις πιθανότητες επιτυχίας ενός λαχείου, πρέπει να επιζήσετε σε έναν κόσμο γεμάτο θανάσιμους εχθρούς, που σκρολάρει προς τα δεξιά.

Βέβαια υπάρχουν δωράκια που μπορείτε να μαζέψετε, πρόκειται για τα σχεδιαγράμματα των όπλων και της τεχνολογίας των εξωγήινων, τα οποία μετά από λίγο (υποτίθεται ότι χρειάζεται λίγος χρόνος για να τα αποκωδικοποιήσετε) μπορείτε να χρησιμοποιήσετε.

Επειδή όμως οι ευκολίες δεν είναι τσάμπα, ακόμα και τα καλύτερα όπλα έχουν μειονεκτήματα: χρειάζονται περισσότερη ενέργεια. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κάνετε γενικά οικονομία, για να μην βρεθείτε σε δύσκολη θέση μπροστά στον τελικό εχθρό κάθε πίστας.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι υπέροχα, όπως ακριβώς και η μουσική. Πρόκειται για πολύ προσεγμένο παιχνίδι, από τα καλύτερα shoot ‘em ups. Η δυσκολία του είναι αυτή που το κάνει μοναδικό. Κυκλοφορούσε για Amiga, αλλά και για Amiga CD32 με βελτιώσεις και καλύτερη ποιότητα μουσικής.

Πατήστε το κουμπί “Ρίξτε κέρμα” μία φορά και θα ακούσετε τη μουσική του Pacman - ξαναπατήστε το και θα ακούσετε τη μουσική του Ms. Pacman.

Αφότου το παιχνίδι φορτώσει από την κασέτα, πρέπει να μπείτε σε ένα υπόγειο μέρος με δαιδαλώδεις διαδρόμους και να κλέψετε μια δισκέτα με σημαντικές πληροφορίες.

Φαίνεται ότι μόνο ένας νίνζα έχει πιθανότητες να τα καταφέρει, καθώς εκτός από την πολυπλοκότητα του χάρτη (αποθήκη, υπόγεια τούνελ και το μυστικό κέντρο αποφάσεων), έχετε να αντιμετωπίσετε διάφορους φρουρούς, σκυλιά και άλλα κακά sprites. Όταν σας επιτίθενται, η ενέργειά σας μειώνεται, όπως και όταν κολυμπάτε ή πέφτετε από μεγάλο ύψος. Είναι ωραίο όμως το ότι η ενέργεια αναπληρώνεται όταν ξεκουράζεστε (αν βρείτε κάποιο ασφαλές μέρος).

Το παιχνίδι είναι ιδιαίτερα εθιστικό και το σκοτάδι στα υπόγεια τούνελ είναι αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει, παραδόξως. Κάθε φορά απαιτεί ατελείωτες ώρες, ιδιαίτερα για κάποιον σαν εμένα, που πρέπει να μην αφήσει ούτε έναν εχθρό. Το ωραίο είναι ότι τα πτώματα παραμένουν ορατά (αντίθετα με τα υπόλοιπα παιχνίδια, όπου εξαφανίζονται μετά από λίγα δευτερόλεπτα).

Ο πρόγονος του Saboteur! ήταν το Death Pit, το οποίο όμως δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αν και διαφημίστηκε. Το Death Pit έχει ανακτηθεί και μπορείτε να το κατεβάσετε από το World of Spectrum.

Επειδή όμως το Saboteur! το προτείνω ανεπιφύλακτα ενώ το άλλο ούτε καν κυκλοφόρησε, προτιμήστε αυτό για Spectrum, Commodore 64, Commodore Plus/4, DOS ή το πιο σύγχρονο remake Saboteur 95.

Όταν με το καλό πεθάνετε στο Saboteur! ή αποφασίσετε να γίνετε γυναίκα νίνζα, μπορείτε να καταπιαστείτε με το Saboteur II, το οποίο αξίζει να σας κάνει να εξαφανιστείτε για άλλο ένα δίμηνο.

Εκτός του ότι θα πρέπει να εκδικηθείτε για τον θάνατο του αδερφού σας (του πρωταγωνιστή του πρώτου Saboteur), είναι απόλαυση να αντιμετωπίζετε πούμα και νυχτερίδες.

Και επειδή τώρα δεν θα αρκούμασταν σε ένα DS Pocket ή backlight, το DS θα περάσει στις τρεις διαστάσεις. Μάλιστα θα είναι αυτοστερεοσκοπικό, δηλαδή δεν θα απαιτούνται ειδικά γυαλιά. Ο χειρισμός επίσης θα είναι στον χώρο και έχω την εντύπωση ότι θα είναι καλύτερο απ’ ό,τι ακούγεται. Τα παιχνίδια μάλλον θα είναι downloadable και πιθανότατα θα έχει Virtual console. Να δούμε και τί θα γίνει με τα παιχνίδια του Virtual Boy.

Το 3DS θα αργήσει κάπως και δεν υπάρχουν ακόμα αρκετές λεπτομέρειες γι’αυτό, αλλά κάποιοι έβαλαν τη φαντασία τους να δουλέψει ώστε να πάρουμε μια ιδέα για το πώς θα μπορεί να είναι.